DE TOREN

Sedert de wijding van de Oude of St.Nicolaaskerk in 1306 is in de loop van daarop volgende eeuwen zowel het kerkgebouw als de daarbij behorende toren meermalen verbouwd en hoger opgetrokken. De belangrijkste van deze verbouwingen geschiedde in de jaren 1536-1566. De toren is in die tijd voorzien van een geheel nieuwe houten spits. Aangenomen mag worden dat dit geschiedde naar een ontwerp van de bouwmeester Joost Janszoon. Dezelfde spits vormt ook thans nog de bekroning van de toren.

BEIAARD

De zwaarste beiaard van Amsterdam! De Oude Kerkstoren beiaard heeft in de geschiedenis altijd de meeste aandacht gehad van het stadsbestuur, waarbij het wel leek alsof telkens van de axioma werd uitgegaan dat de Oude Kerkstoren meer dan enige andere Amsterdamse toren de beste, zwaarste en meeste klokken verdiende. Dit laatse moge onder meer blijken uit het feit, dat de 18 speelklokken welke na de verbouwing in 1566 ter vervanging van een oudere voorslag in de toren kwamen te hangen reeds in 1617 werden overgebracht naar de toen nieuwe Zuidertoren om plaats te maken voor een nieuw carillon. Dit nieuwe spel, met een omvang van 28 klokken, was van de hand van de gieter Hendrick Aeltsz. van Meurs uit Utrecht.

Hemony

Dit  klokkenspel zou echter slechts enkele decennia dienst doen, want in 1658 moest het plaats maken voor de nieuwe beiaard van François Hemony, bestaande uit 35 klokken met de absolute tonen bes0-c1-d1- chromatisch-bes4, toen de zwaarste beiaard die François ooit(als geheel nieuw spel) heeft gegoten!

Salomon Verbeeck

En dan breekt de tijd aan, waarin Salomon Verbeeck, die in 1659 van beiaardier van de Zuiderkerkstoren werd "gepromoveerd" tot beiaardier van de Oude Kerkstoren, zoveel bewondering wist te wekken door zijn spel dat hij de dichter Joost van den Vondel in 1661 inspireerde tot diens vermaarde "Op het klokmuziek t' Amsterdam" Ook Melchior Fokkens greep naar de pen met "dit soet geluyt der nieuw gegoten klokken"

Jef Denijn

Toen in het begin van de 20ste eeuw de belangstelling voor de beiaardkunst ging herleven, is het in Amsterdam weer het carillon van de Oude Kerkstoren dat als eerste wordt verbeterd volgens de inzichten van Jef Denijn welke in Amsterdam werden gepropageerd door de beiaardiers Frans Hasselaar en Willem Créman. Aan hun inzet is het te danken, dat met deze beiaard reeds in 1932 geschiedde wat met de andere Amsterdamse carillons nog tot 1959 zou moeten duren, de speelinrichting werd geheel vernieuwd! Het broeksysteem werd zoveel mogelijk vervangen door het tuimelaarsysteem, de meeste klokken kwamen binnen in de lantaarn te hangen en er kwam een nieuw klavier met normale pedalen in plaats van het klavier met de 'oud-hollandse' orgelpedalen. In 1952 is de beiaard opnieuw als eerste Amsterdamse beiaard uitgebreid tot 4 oktaven. In de jaren 1962-1965 is het klokkenspel opnieuw onder handen genomen.